بار دیگر امید هایمان نا امید شد....

ایران سبز را به گور خواهیم برد...

                                                                                                      دکتر علی شریعتی

به امید ایران سبز....

۶۰ روز دیگه مونده تا این برچسب نچسب کنکوری بودن و دیگه نداشته باشم...

چند روزی میشه که دیگه دانش آموز نیستم...تموم شد...بلاخره هر چیزی یه روزی تموم میشه....ولی این تموم شدن ها بدجوری باور نکردنی...

می دونم خیلی زود دلم برای خیلی چیزها تنگ میشه...حتی این روزای سخت درس و کنکور...

بگذار باز هم....

بگذریم!

این روزها خیلی برای گریه دلم تنگ است....

در مقابل تمام گیجی هایی که داره برام به وجود میاد.........

خوش به حال مردم آمریکا حداقل رئیس جمهورشان را دوست دارند.....................

به چی دل خوش کردم...؟!

هه....!

خودم تازه متوجه شدم!

من قابلیت اسکیزوفرنی شدن رو دارم....!

بیش تر از همه از خودم...!

کتاب که تموم میشه دلم کلی چیزهای نا متعارف (البته برای یک دختر ۱۷ ساله!) می خواد...

یه کافه مال خودم...یک پیپ پر نقش و نگار...یک قهوه داغ داغ و....

سیگار کشیدن زیر بارون...!

........................................

یعنی می باره...!؟؟

دلم لک زده..........

حالا اینجایی دوباره.دوربین من دست تو.داره کم کم غروب میشه.چند دقیقه ای بیشتر فرصت نداری.خورشید که بره دیگه غروب حتی نارنجی آخرش هم فایده نداره.تنهایی...موهات با باد می خوان برن .زل زدی به خورشید.دوربین را که می یاری جلوی چشم هات دست هات می لرزه.اشک می ریزی. - بازم ؟؟ - نارنجی شدی.ابرهای سیاه دارن دور خورشید را می گیرن.پایین میره.پنهان میشه.کم کم دیگه تمام میشه.همه جا سیاه میشه.حتی بالای اون تپه...دوربینم هنوز دست تو.کاشکی همان جوری که با باد می خواستی بری ازت عکس می گرفتم.از تپه که می یای پایین.می ایستی.کفشت را در میاری.دور می اندازیش.پای چپت بود .عین من...

دستش را از لای میله های قفس جلو برد.گوشت تکه شده را انداخت کف قفس.پرید و گوشت را بین چنگال هاش گرفت مثل یک موش صحرایی.دور اتاق چرخید.

-" خاکستر سیگارت داره می ریزه روی لباست...آهای! با توام!"

پرید طرفش.هوهوی جغد سفید که دور منقارش خون ماسیده بود مثل یک دیوار جلوش را گرفت.وایساد.برگشت بهش نگاه کرد.گردنش کامل چرخیده بود و با چشمهای گردش زل زده بود بهش.صورتش را گذاشت بین میله های قفس.جغد یک قدم روی میله به عقب رفت.بال هاش را کمی بالا برد و سرش را جلو آورد.

-" میام اون گردنت را یک دور دیگه می چرخانم آ! خفه شو! "

قفس را که از سقف آویزان شده بود.با دستش هل داد.به عقب و جلو تاب می خورد.جغد تعادلش را از دست داد و بالهاش را بهم می زد.هو هو می کرد.

میز را رد کرد.خم شد و با پشت دستش خاکسترها را بین چروک های لباس ریخته شده بود .پرانددستش غلتید توی خون.آب خون رفت توی دستشویی.حوله ی سفید صورتی شد.کف جورابش از خون چسبناک شده بود.

-"چرا بلند نمیشی بری؟!یک ساعته همین جوری روی مبل نشستی.سیگارت هم که خاموش شده."

از پاکت سیگار روی میز که قطره های خون روش خشک شده بود .دو تا نخ سیگار در آورد.

-" بیا بگیر.می چسبه...! "

سیگار چند لحظه بین هوا ماند بعد ول شد کف اتاق.

- " خوب!خودم تنهایی می کشم. "

سیگار قل خورد قاطی خون های ریخته شده.قرمز شد...یک نخ سیگار دیگه در آورد.روی پوست دستش خون لخته شده بود.سرش را آورد جلو.

- " بگیر.تو هم بکش! می چسبه. "

جغد صاف به دستش نگاه می کرد.

-" نمی کشی؟! به جهنم! "

سیگار را پرت کرد طرف جغد.کف قفس خون گوشت سیاه شده بود.

- " گفتم دیگه اذیتت نکنه.مگه نه؟... می شنوی؟؟ "

برگشت طرف مبل.از جاش کنده شد.پرید طرفش.پاش گرفت به پایه میز.از درد چشم هاش را در هم کشید.لنگ لنگان میز را رد کرد.

-" می بینی؟! تقصیر توئه.اصلا برای چی اومدی اینجا؟ هان؟که بشینی و سرت را بندازی پایین و هیچی نگی... نکنه...نکنه ناراحتی که ... "

جغد هو هو می کرد.با خشم برگشت طرفش.جغد نود درجه گردنش را چرخانده بود.داشت نگاهش می کرد با همون چشم های گرد و سفیدش.قفسه ی سینه اش از خشم بالا و پایین می رفت.داد زد :

- " مگه نگفتم خفه شو؟ هان؟ بیام با این چاقو اون چشم هات را از کاسه در بیارم؟؟ "

دولا شد و بدون این که نگاه بکنه چاقوی خونی را از روی مبل برداشت.قرمز شد...

رفت طرفش.قفس را با دستش چرخاند.جغد می چرخید.بال می زد.هو هو می کرد.

-" هان!؟چته؟ بزنم..."

ساکت شد.چاقو را گذاشت بین میله های قفس.میله های سفید لکه خون شدند.

-" می بینیش؟! اون هم هیچی نمی گه ولی تو هوهو می کنی .خفه نمیشی.حالا یا خفه شو یا با همین چاقو..."

شروع به خندیدن کرد.سرش را عقب می برد و می خندید.یک دفعه ساکت شد.سرش را برد جلو نزدیک میله ها.آروم گفت:

" تو هم فکر می کنی ناراحته که هیچی نمی گه؟هان ؟حرف بزن!"

فریاد کشید:

" حرف بزن!!! "

جغد با چشم های گردش مات نگاهش می کرد.چنگال هاش را دور میله چفت کرده بود.چرخید طرف مبل.چاقو ازدستش سر خورد و افتاد کف اتاق.آرام میز را رد کرد.خم شد روی مبل.

-" راستی فندک داری؟ "

هنوز سیگار گوشه ی لبش بود.نزدیک تر رفت.

-" فندک داری؟؟ "

سیگار گوشه ی لبش بالا و پایین می رفت.

-" آهان از دست من دلخوری که جوابم را نمیدی نه؟ هان؟؟ "

نشست لب میز.سرش را برد عقب و با سیگار گوشه ی لبش شروع به خندیدن کرد.

-" دلخور نباش.گفتم که: ببخشید سرت داد کشیدم.آخه داشتی پرش را می کندی.آن وقت بی بال می شد.دیگه هوهو نمی کرد.دیگه با اون چشم های گردش نگام نمی کرد.می فهمی؟؟ "

با دست محکم زد بهش.آرام از روی مبل دمر افتاد کف اتاق قاطی خون های سرخ بین مبل و میز.

-" باشه چاقو را هم گذاشتم کنار.اوناهاش.می بینیش!انداختمش کف اتاق.خودت گفتی چاقو را بزار کنار تا با هم حرف بزنیم.خوب حالا بگو.چاقو را انداختم دیگه.بگو.قهر نکن..."

یک دفعه ساکت شد.نه می خندید. نه داد می زد.فقط نگاهش می کرد با چشم های گرد باز. مثل چشم های جغد.

_" این... این خون ها چیه؟؟..."

دستش را با تردید مالید به خون های کف اتاق.عین جغد مات به انگشت های سرخش نگاه می کرد...

سیگار از گوشه ی لبش افتاد...غلتید...قرمز شد...

جغد هوهو می کرد...

- " رفت ؟ "

دستش را که تکیه صورتش بود برداشت و چسبید به گلدان روی میز.

-" آره ! پرواز کرد ! "

-" پرواز کرد! خوش به حالش !"

پوزخندی زد و سیگار را نشاند گوشه ی لبش.دستش را برد طرف چنگال روی میز.سس سفید رفت بین برگ های سبز کاهو و نارنجی هویج روش.

-" یک هفته اس دنبالش می گردند.سنگ به سنگ اون کوه لعنتی را گشتند.وقتی فهمیدیم نیست و خبر دادیم عین مور و ملخ ریختند اونجا."

مگس نیمه جانی روی موزاییک های سفید کف رستوران بال می زد.

-" هر کی یک روزی میره.اون زودتر از من و تو رفت.من که میگم سر به نیستش کردند."

پک عمیقی به سیگار زد و دودش را رها کرد در هوا.چنگال را فرو کرد در برگ های کاهو و یک دور چرخاند و گذاشت در دهانش.سس سفید ماند کنار لبش.

-" ما را باش با کی داریم حرف می زنیم.تو هم که عین بقیه."

دود را از دماغش بیرون داد.دود سیگار در فضا شناور بود.

-" اصلا می فهمی چی میگی! پرواز کرد! پرواز کرد!خوبی تو؟ نکنه دوباره خل شدی!؟! "

مگس دمر افتاده بود و با کمک بال هاش تقلا می کرد که روی دست و پاش برگرده.دور خودش می چرخید.چنگال دوم را برداشت و با ته مانده ی سالاد شروع به بازی کرد.

-"عین آهو از کوه بالا می رفت.دفعه ی آخری که کمکم کرد و دستم را گرفت که از صخره بیام بالا نگاهش عجیب. غریب بود برام.به همه گفتم بیخودی خودتان را خسته نکنید.دنبالش نگردید.کفش هاش را که نوک صخره دیدم فهمیدم . فهمیدم پرواز کرده..."

مسیح شروع کرد به خندیدن.براق شد بهش.چنگال را کوبید توی بشقاب.قطره های سس سفید پاشید روی رومیزی قرمز.سرش را تکیه داد به پشتی صندلی و بیرون را نگاه کرد.آدم های بیرون از چهار چوب پنجره در هم وول می خوردند و مخالف هم در حرکت بودند.نگاهش را از پنجره بیرون گرفت به مگس که داشت جان می داد.

-" ببینم واقعاهیچ نشانه ای ازش پیدا نکردن؟ جسدش چی؟ جسدش را بعد از یک هفته پیدا نکردند؟؟"

ویز ویز مگس بین همهمه و شلوغی رستوران گم می شد.

-" کسی که پرواز کرده جسم اش هم با خودش می بره..."

سکوت بود و صدای ریز و ممتد مگس.حرکت بال هاش محوری شکل می چرخاندش.سر می خورد روی موزاییک ها.

-"لبخندش یادم نمی ره.همه داشتیم استراحت می کردیم.یک دفعه از جا پرید.گفت میرم و زود بر می گردم.از پیچ کوه که گذشت دیگه نبود.پرواز کرد...یک هفته اس وجب به وجب اونجا را گشتند."

-" ببینم تو دیدی پرواز کرد؟"

پوزخند دوباره نشست گوشه ی لبش.

-" کفش هاش...خودم کفش هاش را دیدم.."

دود چرخ خورد دور سرش.مسیح سیگار را له کرد و فشرد بین کاهو های مانده و سس های روش.برگ های سبز لکه سیاه شدند.

-" مردم از گشنگی! پس این غذا را کی می خوان بیارند.راستی خانواده اش چی کار کردند؟؟"

سیگار بین انگشت هاش دوره می شد.دستش را دوباره تکیه صورتش کرد.کج میخ شد روی مگس.

-" اون ها هم پرواز می کنند ...نمی توانند..."

- " تو دوباره گفتی.باشه اصلا ولش کن.مراسم نگرفتند؟"

مگس جان داد بین شیار موزاییک.دیگه نمی چرخید...

-"کسی که پرواز کرده مراسم نمی خواد..."